وقتي اولين حرف الفبا كلاه سرش برود،فاتحه ي كلمات را بايد خواند...

آن روز كه شد زندگي ما آغاز

        آغاز شد افسانه اين سوز و گداز

                    دادند به ما دلي و گفتند بسوز

                              ديدند كه سوختيم، گفتند بساز...

از كجا بايد مي دانستم مسافري...

گفتی مسافری و من آنقدر عاشقم که

سال هاست نماز دلم را شکسته میخوانم . . .

كاش غصه ها از پيك هايي كه بالا ميرويم پائين بيايد...

هنوز تب داره احساسم ، تو این روزای بی پروا

 دیگه آدم شده قلبم بیا ، برگرد ، بیا حوّا...

 به یاد خاطرات تو ، دارم شاعر میشم انگار

 همه شعرای ممنوعه ، بیا تقدیم تو ، بردار

 بیا تا مرز آغوشم ، غرورو پیش من گم کن

 برای ختم دلتنگی ، با یک بوسه تیمّم کن

 بیا بردار نفسهامو ، تو این بیراهه پرپر کن

 دل احساسمو بشکن ، ولی حرفامو باور کن

 تو باور کن که لبخندام ، تو چشمای تو جامونده

 غم سرد نبود تو ، دل فردامُ لرزونده

نماز آخرم را پشت به قبله خوانده ام

آخر هروقت كه رو به قبله مي خوانم

لاجرم پشت به تو مي ايستم...

تقصير جغرافياست

كه فرق عشق و قبله را نمي داند!

و تورا در شمال و قبله را در جنوب گذاشته

كاش ميدانست عشق و قبله يكيست.

اين آخرين نماز بود

ديگر نمي خوانم...

اينجا سرزمين واژه هاي " وارونه" است...

جايي كه گنج " جنگ" ميشود

و درمان " نامرد" ميشود

و قه قه " هق هق"

اما...

اما دزد همان " دزد" است و درد همان " درد"

چه کسی می گوید گرانی شده است؟

دوره ی ارزانیست...

دل ربودن ارزان، دل شکستن ارزان،دوستی ارزان ،دشمنیها ارزان ،چه شرافت ارزان.

تن عریان ارزان.آبرو قیمت یک تکه نان و دروغ از همه چیز ارزانتر

قیمت عشق چه قدر کم شده است!کمتر از آب روان!

و چه تخفیف بزرگی خورده است قیمت هر انسان....

دل حكم كن

حكم دل :

هر كه دل دارد بياندازد وسط،تا ما دلهايمان را رو كنيم...دل كه روي دل بيافتاد عشق حاكم ميشود...

پس به حكم عشق بازي مي كنيم...!

اين دلِ من...رو بكن حالا دلت را....دل نداري..!!؟بُر بزن انديشه ات را....حكم لازم: دل سپردن، دل گرفتن هر دو لازم...!

ما بی غمان مست دل از دست داده‌ايم

همراز عشق و همنفس جام باده‌ايم

 بر ما بسی کمان ملامت کشيده‌اند

تا کار خود ز ابروی جانان گشاده‌ايم

 ای گل تو دوش داغ صبوحی کشيده‌ای

ما آن شقايقيم که با داغ زاده‌ايم

 پير مغان ز توبه ما گر ملول شد

گو باده صاف کن که به عذر ايستاده‌ايم

 کار از تو می‌رود مددی ای دليل راه

کانصاف می‌دهيم و ز راه اوفتاده‌ايم

 چون لاله می مبين و قدح در ميان کار

اين داغ بين که بر دل خونين نهاده‌ايم

 گفتی که حافظ اين همه رنگ و خيال چيست

نقش غلط مبين که همان لوح ساده‌ايم

(دیوان حافظ)

            قايقت جا دارد.....؟

                               من هم از همهمه ي داغ زمين بيزارم...

چه مهمانان بي دردسري هستند مردگان...

نه دستي ظرفي را چرك مي كنند نه حرفي دلي را آلوده...

تنها به شمعي قانعند و اندكي سكوت...

(زنده ياد حسين پناهي)

هواي چشمهاي من كمي تا قسمتي ابريست

ولي چنديست از باران باد آور نشــاني نيست

دوباره تحت تأثيـــــر هـــــواي پــــــــر فشار غم

دلم يخ مي زند اما چه بايد كرد، چاره چيست؟

مـُـردّد مانده ام اينـــــجا ،ميــــان ماندن و رفتن

كه بين چشـم و ابرويت بلاتكليفي ي محضيست

پل ابرويت مي گويـــــد "تــــوقف مطلقا" ممــنوع"

نمي دانـــــم بمانم يا به دســــــت باد بسپــــارم

درخــــت بيد مجنونم را كه تقديرش پريشانيست

منبع: ذهن نقره ريز

(با تشكر از وبلاگ محمد رضا)

آميزه ي همگوني از احساس و اميدي

بي تاب ترين ثانيــــه هاي شب عيدي

من چون غزل بيـــــــدل و در قيد تكلف

اما تو صميمانه تــــــر از شعر سپيدي

در حنجره ام چون گـــل فرياد شكفتي

در خاطره ام چون نفـــس صبح دميدي

اقــــــــرار كن!از طرز نگاهـــــــــــــــم آيا...

جز دانه ي اندوه و غم و درد چه ديدي؟

از پــــاي درآمد دلــــــمو هيچ نگفتي

اي دست نوازش به سرم دير رسيدي

اينجا همه سو سايه و سنگ است و سياهي

آنسوي افق صحبتي از نور شنيدي...؟

سالهاست كه شيطان فرياد ميزند

آدم پيدا كنيد،سجده خواهم كرد...

شـــبی یـــاد دارم که چشمـــم نخـفـت

شــنیـــدم که پروانه با شــمـع گـفت:

که من عاشقم گر بســوزم رواســت

تو را گریه و سوز باری چراست؟

بـگــفت: ای هــوادار مســـکیــن مــن

برفت انـگــبـیـن یار شــیـریـــن مــن

چو شــیرینـی از مــن به در مـی رود

چو فــرهــادم آتـش به ســر مـی رود

هـمی گفت و هر لـحظه سیــلاب درد

فــرو می‌دویـدش به رخــســـار زرد

که ای مــدعی عشـق کـار تو نیـســت

که نه صبر داری نه یارای ایســـت

تو بگریزی از پیش یک شــعله خـام

مـــن اســتــاده ام تا بــســوزم تـمــام

تو را آتـش عشـق اگـر پَر بســـوخت

مرا بین که از پای تا سر بسـوخت...

همه شب در این گفت و گو بود شمع

به دیـدار او وقــت، اصحاب جـمـع

نـرفته ز شــب همچــنــان بهــره‌ ای

که نــاگــه بکشــتـش پـریـچهره‌ ای


همی گفت و مـی‌رفت دودش به سـر

که ایـن بود پایان عشــق، ای پســر

اگر عــا شـقـی خـواهــی آمـــوخـتـن

بــکشــتـن فرج یـابــی از ســــوختن

مکن گــریه بر گور مقـتــول دوست

بـرو خرمی کن که مـقبــول اوسـت

اگر عاشـقی ســرمشـوی از مــرض

چو سعدی فرو شوی دست ازغرض

فـدایــی نــدارد ز مقــصـود چــنـــگ

وگـر بر ســرش تـیـر بارد وسـنـگ

بــدریــــا مــــرو گـفـتــمت زیــنــهار

وگر می روی تن به طــوفــان سپار

دارم سعی می کنم دیوان حافظ رو حفظ کنم.برام دعا کنید...

احساس گره خورده در اندوه نگاهت

              ای شور شفق ریخته در چشمان سیاهت

                         بازا که در این کوچه ی دلگیــــــــر،غـــروبي

                                   اين پنچـــــره ها منتـــــظرانند به راهــــــت

سوزنده ترين صاعقه بر پيكر من بود

             آن چــــشم به ما دوختــــن گاه به گاهــت                

                       اي كاش صميـــــمانه كنـــــار تو بمــــــــانم

                                  پرواز، محال است به آن قلـــــه ي مـــوعـود

                                         سنگين شده بر بال و پـــــــرم بار نگاهــت

                          (منبع : ذهن نقره ريز)